സ്വഗൃഹം.....

അറിയുന്നു ഞാൻ ഈ ഗ്രാമഭംഗി-
എന്നിലലിയിച്ചു തന്നൊരാ പോറ്റമ്മയേ.
നിർവചിച്ചീടുവാനാവതില്ലാത്തൊരു,
അനുഭൂതി പകരുന്ന ലാവണ്യമേ.

വനഭംഗിയാൽ ഭൂമിതന്നുടയാട നെയ്തു
തീർത്ത കാഞ്ചന ഭാവ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ.
പത്മം നിറഞ്ഞ നിൻ ഹൃദയ തടാകക്കരയിൽ,
ഇരിക്കട്ടയോ ഞാനോരിത്തിരിനേരം കൂടി.........

കണ്ടു ഞാൻ ജീവന്റെ മുത്തിനെ നിന്നുടെ മടിത്തട്ടിലെങ്ങും,
പാതിവിരിഞ്ഞൊരു  ചെമ്പനീർ പൂമോട്ടായി .
കേട്ടു ഞാനീ പുഴയുടെ രാഗങ്ങളെ,
ഒരു മാസ്മര സംഗീത ശ്രോതസായുണരവേ.

മോഹിച്ചുനില്ക്കും പർവ്വതനിരകളെ പുണർന്ന,
പ്രാണസഖിതന്നുടെ കൂന്തൽ സുഗന്തം പൊഴിക്കയാൽ,
നിസംഗനായി  ഞാനീത്തീരത്തു നിൻ മാതൃത്വം ചുരത്തുന്ന-
സ്നേഹാമ്രിതം നുകർന്നു ലയിച്ചു നിൽപ്പു.

ധാരയായി പൊഴിയുന്ന കുളിരണിത്തോരണം നിന്നുടലിൽ,
ചാർത്തുവാൻ വെമ്പുന്നൊരി കാർമേഘകെട്ടുകൾ.
ആ മലരിതൾ  സ്‌പർശമാത്രയിലൊരായിരം,
മൊട്ടുകൾ പൊട്ടിവിടർന്നു നിൻ മേലാകവേ.

എന്നാലിന്നുനിൻ  മടിത്തട്ടിൽ മയങ്ങവേ ഓർക്കുന്നു ഞാൻ,
കഴിഞ്ഞ ബാല്യത്തിന്റെ പൂക്കൂടയിൽ ബാക്കി നിൽക്കുന്ന പൂക്കളെ.
ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടത്തിൻ  ശരത്കാലമേഘങ്ങളിൽ
കാണുന്നു ഞാൻ മിന്നിമായും നിൻ സ്നേഹസ്മ്രിതികളെ ......................
                                             
                                                     ******************